Hashimoto. Het besef

Mijn lijf was behoorlijk uit balans. Alleen besefte ik dat zelf pas veel te laat.

Ik denk achteraf juist omdat ik niet in balans was.

Althans, dat is voor mij de meest logische verklaring.

In-tunen in mijn lijf was daardoor niet zo vanzelfsprekend.

Kijk ik wist wel dat ik niet helemaal mijn eigen authentieke zelf was, maar kon er gewoon niet echt de vinger opleggen.

In 2017 was de auto-immuun aandoening Hashimoto gediagnosticeerd. Maar daar was ik helemaal nooit zo serieus mee bezig, later werd me duidelijk waarom.

Hasimoto is een ziekte (sorry allergie woord) van de schildklier, waarbij het eigen afweersysteem zich richt tegen de schildkliercellen, waardoor deze cellen kapot gaan en de schildklier steeds minder schildklierhormoon maakt.

Makkelijker gezegd, de schildklier wordt gewoon opgevreten door je eigen lijf met alle gevolgen van dien.

Een schildklierhormoon werking heeft effect op alle lichaamscellen en met name op de energieverdeling, de stofwisseling (hallo kilo’s) en op het hartritme. Tijdens de zwangerschap is schildklierhormoon onder andere van belang voor de hersenontwikkeling en groei van het kind. Gelukkig heb ik een supergezond en gelukkig kind! Maar verdrietig genoeg is het ook twee keer niet goed gegaan.

Ik voelde me eind vorig jaar al een beetje de vertraging in gaan. Ik zat zelf midden in mijn eigen groei, als zelfstandig businesscoach, een mooie aanvulling op alles wat ik deed. Ik wilde er klaar voor zijn, maar mijn lijf dacht daar anders over. Ik voelde geen joy, stond steeds meer op dat kruispunt, stagneerde dagelijks door concentratiegebrek en weinig energie, was minder stressbestendig en had mega veel stemmingswisselingen.

Ik vond geen structuur en was zwaar aan het watertrappelen.

Toch zag ik dit niet als een sign.

Pas toen ik echt doodziek werd, rond april/juni dit jaar, als in bijna niet meer kunnen lopen en elke specialist moeten opzoeken in het ziekenhuis, wist ik dat ik mijn lijf zo ontzettend uit balans was en dat ik echt de strijd aan moest gaan om de controle over mijn lijf weer terug te krijgen.

Dat ik ervan uitging dat dit niet de oorzaak Hashimoto was, was het totale gebrek aan besef en dus ook best hoogmoedig gedacht. Maar ik miste ook echt deze kennis en informatie vanuit de hele medici.

Het hele gebeuren is namelijk een heel langzaam verlopend proces, die zorgt dat er meestal juist klachten heel geleidelijk ontstaan naarmate de schildklier de steeds minder hormoon uitscheidt. Je voelt je dus eigenlijk heel lang goed, vergeet bijna dat je ziek bent en elk procent vermindering ga je als vanzelfsprekend vinden of weerleg je naar andere situaties.

Eigenlijk heel logisch.

Klachten die bij Hashimoto kunnen horen en voor die disbalans zorgen zijn: vermoeidheid, gewichtstoename, haaruitval, verandering menstruatie cyclus, obstipatie, drogere en dikkere huid (de zogenaamde puffy face), verlaging van de stem, oedeem, pijn en krampen in spieren, tintelingen in tenen en vingers, psychische klachten, concentratieproblemen, stemmingswisselingen, een eventuele struma, verlaging van het gehoor en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Naast het herkennen van die aftakeling van je lijf, is Hashimoto ook zeer moeilijk te diagnosticeren, omdat dus veel klachten gewoon ook echt overlappen met andere aandoeningen. Maar er zijn zo ontzetten veel mensen (vooral vrouwen) die met klachten rondlopen zonder dat ze zelf weten dat ze Hashimoto hebben. Waarschijnlijk had ikzelf al Hashimoto vele jaren voor de diagnose in 2017.

De diagnose Hashimoto werd bij mij trouwens mij bij toeval ontdekt. Ik had een knobbel (struma) in mijn hals, ter grote van een grote knikker (zo een bonk) en voor mij was de diagnose meteen duidelijk door de afname van de bloedwaarde dat ik anti TPO positief ben (en bij verhoging van deze antistoffen heb je meteen die stempel Hashimoto).

De schildklierhormoon waardes (TSH en Ft4) gaven aan trage schildlier, maar waren volgens referentie, gewoon prima, waardoor ik geen medicatie nodig had.

Het is zelfs andersom ook vaak zo dat mensen met een trage schildklier (dus minder schildklier hormoon) vaak niet weten dat zij ook Hashimoto hebben, simpelweg omdat bij een trage schildklier en geen klachten ook niet alle waardes, zoals anti TPO, worden geprikt.

Ik werd naar huis gestuurd om mijn leven verder op te pakken. Ik tilde daarom waarschijnlijk ook niet zo zwaar aan de diagnose. Ik was allang blij dat mijn knobbel in mijn hals goedaardig is en ik geen medicatie nodig had (auto-immuniteit is chronisch en heb je levenslang). Genezing is (nog) niet mogelijk.

Ik leefde mijn leven voort, zoals ik altijd al deed. Niet wetende dat mijn lijf stukje bij beetje de logica van haar natuurlijke mechanisnisme ging verliezen.

Ik dacht zelf (als busy bee) dat de extreme moeheid en stemmingswisselingen op een gegeven moment gewoon bij me hoorde. Ik was inmiddels ook behoorlijk aangekomen in gewicht. Maar ik gooide dat op mijn leeftijd en op het veel minder bewegen dan ik voorheen deed.

What was i toch allemaal thinking? 

Na ellendige maanden vanaf april met veel pijn, tig ziekenhuisbezoeken, consulten bij natuur therapeuten en een halve Hashimoto zelfstudie mag ik wel echt zeggen dat ik de sleutel gevonden heb richting remissie.

Ik weet dat Hashimoto niet te genezen is, maar ik ben ervan overtuigd dat ik deze reis niet voor niks op mijn pad is gekomen en ben ontzettend dankbaar dat mijn lijf me heeft gewaarschuwd en dat ik uiteindelijk ook echt de kracht had om te luisteren, want dat is niet zo easy come, easy go, als dat ik het vertel.

Want wanneer je lijf uit balans is, is in-tunen in je lijf nog zo makkelijk niet.

We zijn nu 5 maanden verder. De oorzaken / gevolg zijn nu iets helderder. De pijn is veel minder. Ik kan weer lopen, niet te ver, maar absoluut verbetering. En te lang staan, wordt me nog steeds wel afgerekend, doseren is dus les nummer één.

Maar waar ik vooral winst in heb behaald zijn de focus & joy die weer in koppie terug zijn. Ik voel gewoon clarity en in plaats van beren op de weg, zijn er veel meer licht tunnels bij gekomen. Ik voel me zelfs weer een beetje de free-bird die ik altijd was.

Mijn volgende blog zal daarom ook veel dieper ingaan op alles wat ik tot nu heb beetgepakt om zo snel weer bergopwaarts te zijn gegaan. Waar ikzelf door de bomen het bos niet meer zag, voel ik nu dat ik anderen juist wil laten zien, dat simpelweg door in ieder geval te beseffen dat Hashimoto niet zomaar een mooie Japanner is, er ontzettend veel eye-openers op je pad gaan komen.

Liefs Patrice

 

 

 

Volg:
0
Delen:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *